তাঁৰৰ ৰছী হৈছে এনে এটা যন্ত্ৰ যিয়ে আন এটা যন্ত্ৰ-শ্বিভ আৰু ড্ৰাম ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত কাম কৰে। শ্বিভ খাঁজৰ জ্যামিতি হৈছে ৰছীৰ ক্লান্তিৰ জীৱনৰ প্ৰধান বাহ্যিক নিৰ্ণায়ক। যেতিয়া খাঁজৰ প্ৰফাইল ৰছীৰ নামমাত্ৰ ব্যাসৰ সৈতে মিল নাথাকে, তেতিয়া "পিঞ্চিং" বুলি জনাজাত জটিল পাৰ্শ্বীয় বলৰ শৃংখলা-{4}}ডালবোৰৰ অৱক্ষয় ত্বৰান্বিত কৰে।

বিফলতাৰ ব্যাসাৰ্ধ:

এটা সুস্থ শ্বিভ খাঁজৰ ব্যাসাৰ্ধ সাধাৰণতে নামমাত্ৰ ৰছীৰ ব্যাসৰ ০.৫২৫ৰ পৰা ০.৫৫০ গুণ হ’ব লাগে। যদি খাঁজটো অতি টান হয়, তেন্তে ই ৰছীডাল "চিটিচ" কৰে, যাৰ ফলত ব্যক্তিগত তাঁৰবোৰ বেঁকা হোৱাৰ সময়ত ইটোৱে সিটোৰ ওপৰত পিছলি যোৱাত বাধা দিয়ে। ইয়াৰ ফলত আভ্যন্তৰীণ ডালবোৰ লক হৈ পৰে আৰু "আন্তঃ-ডাল সংস্পৰ্শ বিন্দুত দ্ৰুত ক্লান্তিৰ ফলত ফাটি যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে যদি খাঁজটো অতি বহল হয়, তেন্তে বোজাৰ ফলত ৰছীডাল সমতল হৈ পৰে, যাৰ ফলত গাঁথনিগত বিকৃতি বা "চৰাইৰ পিঞ্জৰাবদ্ধ" হয়।

হাৰ্ডনেছ ডিফাৰেন্সিয়েল:

আদৰ্শগতভাৱে তাঁৰৰ ৰছীৰ সূতাতকৈ শ্বিভ খাঁজটো অলপ কোমল হ'ব লাগে যাতে ৰছীডাল মেচিনত "কাটি" নাযায়। কিন্তু গধুৰ-কৰ্তব্যৰ বন্দৰ ক্ৰেনত আমি প্ৰায়ে কঠিন হোৱা শ্বিভ খাঁজ দেখিবলৈ পাওঁ। এনেবোৰ ক্ষেত্ৰত ৰছীৰ পৃষ্ঠভাগেই বলিদানৰ উপাদান হৈ পৰে। SOLITE ত আমি আমাৰ ক্লায়েণ্টসকলৰ বাবে শ্বিভ-কনফৰ্মিটি অডিট প্ৰদান কৰোঁ, ষ্টীল আৰু শ্বিভৰ মাজৰ যান্ত্ৰিক আন্তঃপৃষ্ঠটো জ্যামিতি আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এক অনুকূলিত অংশীদাৰিত্ব হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ নিখুঁত গেজ ব্যৱহাৰ কৰি।